ميرزا محمّد تقي متخلـّـص به بهار 12 ربيع الاول سال 1304 ه.ق در مشهد به دنيا آمد. ملک الشّعرا پسر ملک الشّعرا محمد کاظم صبوري مي باشد بهار بي ترديد يکي از بزرگ ترين گويندگان پارسي در چند قرن اخير از تاريخ ادبي ايران است او نه تنها شاعري زبان آور و بلند انديشه بلکه در همان حال محقـّـقي بزرگ و نويسنده اي فعّال و استادي لايق و روزنامه نگاري مبتکر و پر ارزش بود او مسلـّماً يکي از ارکان تکامل و تحول نظم و نثر در دوران معاصر محسوب مي شود . بهار، ادبيات فارسي را نزد پدرش فرا گرفت و از هفت سالگي به سرودن شعر پرداخت همچنين از محضر ميرزا عبد الجواد اديب نيشابوري بهره گرفت بهار از 14 سالگي به همراه پدرش در مجامع آزادي خواهان حاضر شد و به مشروطه خواهي دل بست اهمـّيّـت بهار بيشتر در آن است که زبان فصيــح پيشينيان را به بهترين و دل انگيز ترين صورتي در سخن خود بکار برد.
به هنگام جنگ جهاني اول بهار که به تهران تبعيد شده بود به مشهد باز گشت و روزنامه «نوبهار» را تأسيس کرد و در دوره ي سوم به نمايندگي مجلس انتخاب شد بهار به تهران آمد و در تهران روزنامه« نوبهار» با چند بار توقيف شدن نشر داد. بهار در سال 1334 ه.ق با ايجاد جمعيّـتي به نام « دانشکده» و مجلـّه اي به همين نام شعرا و نويسندگان جوان را در پيرامون خود گرد آورد و به کوشش و خلاقيت واداشت و در کودتا 1299 ه.ش 3 ماه زنداني شد و در دوره چهارم مجلس شوراي ملي به همراه زنده ياد مدرس در مبارزات سياسي شرکت کرد و پس از پايان دوره ششم مجلس که دولت رضا خان ادامه انتخابات را در دست گرفت از سياست کناره گرفت و يکسره به کار تحقيق و تدريس و نويسندگي پرداخت .بهار در سال 1370 ه.ق درگذشت .
آثار بهار
از جمله مهم ترين کار هاي ادبي او تصحيح دو متن مهم تاريخ سيستان و مجمل التـّواريخ والقصص و همچنين تاليف سبک شناسي يا تاريخ تطوّر نثر فارسي در 3 جلد و تعدادي مقالات متعدّد سياسي و ادبي و تحقيقي نيز در روزنامه ها و مجله هاي ايران نوشته است .